در روزگاران گذشته، اندوه چهره ای جمعی داشت. مرگ یک نفر بهانه ای بود برای گرد آمدن، برای سکوت و اشک و دعا. مردم در خانه ها یا مساجد یا کلیسا، در کنار هم می ایستادند تا سوگ را تقسیم کنند. هیچ کس تنها نبود و حتی غم، قاعده و آیینی داشت. امروز اما مرگ اغلب در صفحهٔ گوشی ظاهر ̷ ...
یک پزشک - صفحه 10
در روزگاران گذشته، اندوه چهره ای جمعی داشت. مرگ یک نفر بهانه ای بود برای گرد آمدن، برای سکوت و اشک و دعا. مردم در خانه ها یا مساجد یا کلیسا، در کنار هم می ایستادند تا سوگ را تقسیم کنند. هیچ کس تنها نبود و حتی غم، قاعده و آیینی داشت. امروز اما مرگ اغلب در صفحهٔ گوشی ظاهر ̷ ...
از نخستین باری که انسان مجسمه ای از خدایان ساخت تا زمانی که نخستین ربات روی زمین قدم برداشت، یک رؤیای مشترک در ذهن بشر جریان داشت خلق موجودی شبیه به خود اما فراتر از خود. خدایان یونان باستان چون زئوس، آتنا و هِفایستوس نماد قدرت هایی بودند که انسان می خواست به آن ها نزدیک شود. هزا ...
در مطب های شلوغ قرن نوزدهم، جایی که بوی جوهر قلم و بخار الکل به مشام می رسید، پزشکانی نشسته بودند که بیماری را از روی رنگ پوست، لرزش دست یا حتی نحوهٔ نشستن بیمار تشخیص می دادند. در آن زمان نه آزمایش خون رایجی وجود داشت و نه دستگاه های تصویربرداری مدرن. اما تجربه، حافظه و مشاهده و ...
زمانی شهرت، چیزی نادر و دست نیافتنی بود. در میانهٔ قرن بیستم، چهره هایی مانند مرلین مونرو (Marilyn Monroe)، پابلو پیکاسو (Pablo Picasso) یا ادیت پیاف (Édith Piaf) از نگاه میلیون ها نفر نماد استعداد و راز بودند. آن ها نه هر روز، بلکه گاه به گاه دیده می شدند. هر تصویر چاپ شده، هر م ...
در گذشته، نام ها برای ماندن ساخته می شدند. وقتی کسی در قرن بیستم مشهور می شد، مثل نام یک ستاره در آسمان فرهنگ می درخشید. مردم دهه ها بعد هنوز از الویس پریسلی (Elvis Presley) یا آدری هپبورن (Audrey Hepburn) سخن می گفتند. شهرت، کند به دست می آمد اما سخت هم از یادها می رفت. رسانه ها ...
هر نسل، قهرمانان خودش را دارد. در قرن بیستم، این قهرمانان در صفحات رمان های علمی تخیلی و فیلم های آینده نگر متولد می شدند. انسان هایی تنها، سرسخت و گاه وسواسی که با نبوغ و ایمان به علم، جهان را از نابودی نجات می دادند. از شخصیت هایی مانند «ریک دکارد» در Blade Runner گرفته تا «الی ...
در روزگاری که هوش مصنوعی (Artificial Intelligence) می تواند بنویسد، نقاشی کند، موسیقی بسازد و حتی با انسان گفت وگو کند، پرسشی جدی در ذهن بسیاری شکل گرفته است آیا هنوز چیزی باقی مانده که مخصوص انسان باشد؟ پاسخ در واژه ای نهفته است که شاید از نظر بسیاری ساده به نظر برسد اما اساس ان ...
از همان لحظه ای که انسان آتش را مهار کرد و در اطراف شعله هایش نشست، داستان گویی آغاز شد. پیش از خط و زبان نوشتاری، پیش از دین و فلسفه، آدمی با روایت زنده ماند. قصه ها به او معنا می دادند، ترس را قابل تحمل می کردند و آینده را قابل پیش بینی نشان می دادند. در غارها، بر دیوارها و &am ...
اگر بتوانیم از بالا به یک شهر باستانی نگاه کنیم، چیزی شبیه به یک شبکه خواهیم دید خیابان هایی که چون رشته های ارتباطی میان مردم کشیده شده اند، میدان هایی که محل تبادل خبر و احساس اند و ساختمان هایی که همچون گره های اصلی، هویت شهر را شکل می دهند. حالا کافی است همین نگاه را به شبکه ...
در نقاشی های رنسانس، چهره های پیر نه با ترحم بلکه با احترام ترسیم می شدند. خطوط چهره، داستان تجربه و رنج بود، نه نشانه ی زوال. هنرمندانی چون لئوناردو داوینچی، بوتیچلی و آلبرشت دورر به پیری نگاهی داشتند که در آن، گذر زمان نه دشمن بلکه معلمی بزرگ بود. در جهان امروز، اما مفهوم پیری ...
در جهان امروز، غذا دیگر فقط تغذیه نیست. هر لقمه، تصمیمی میان میل و گناه است و هر نگاه در آینه، میدان داوری میان «منِ واقعی» و «منِ مطلوب». کول کزدین، روزنامه نگار و مستندساز آمریکایی، در کتاب «آنچه ما را آزار می دهد» (What’s Eating Us) این جنگ پنهان را از زاویه ای انسان ...
گاهی تصور می کنیم میان کسانی که با دقت هر جمله از تولستوی یا فلوبر را می خوانند و آن هایی که تا نیمه شب در جهان الف ها و جادوگران غرق می شوند، دیواری بلند کشیده شده است. اما اگر با دقت بیشتری نگاه کنیم، خواهیم دید که هر دو گروه در جست وجوی چیزی مشترک اند معنا، شگفتی و رهایی & ...
در قرن نوزدهم، وقتی رمان های دیکنز و تولستوی تازه منتشر می شدند، خوانندگان ساعت ها در نور شمع با چشمانی خسته و ذهنی غرق در خیال به دنیای داستان پناه می بردند. دو قرن بعد، صحنه ای مشابه اما در قالبی دیگر تکرار می شود گیمرهایی که تا نیمه شب در جهانی دیجیتال می جنگند، تصمیم می گیرند ...
در هر جمعی همیشه چند مرد وجود دارند که بی آنکه تلاشی آشکار بکنند، توجه ها را به خود جلب می کنند. نه حتما زیباترین اند و نه ثروتمندترین، اما چیزی در رفتار، نگاه یا طرز ایستادنشان هست که حس اطمینان و آرامش را منتقل می کند. در مقابل، بعضی ها هرچقدر هم تلاش می کنند، باز هم در چشم دیگ ...
تصور کنید پزشکی که سال ها از بیماران روانی مراقبت کرده، ناگهان درمی یابد خودش گرفتار همان اختلالی است که درباره اش تدریس می کرده است. این همان نقطه ای است که زندگی کی ردفیلد جیمیسون (Kay Redfield Jamison) با کتاب «ذهنی ناآرام» آغاز می شود. او نه به عنوان ناظر، بلکه به عنوان قربان ...
صبح زود، پیش از آنکه آفتاب کامل بالا بیاید، خیلی ها گوشی خود را برمی دارند تا پیام ها و اعلان های دیشب را چک کنند. صدای زنگ ها، هشدارها و نور صفحه نمایش، هنوز پیش از خوردن صبحانه مغز را فعال می کند. تا شب، جریان تصویر، صدا و اطلاعات از همه طرف ادامه دارد. ما با چشمانی باز اما &am ...
صبح زود است. هنوز هوا تاریک مانده و بیشتر مردم در خواب اند، اما او کفش هایش را بسته و آماده دویدن است. چهره اش آرام نیست، بیشتر شبیه کسی است که از چیزی فرار می کند تا کسی که به چیزی می رسد. باران نم نم می بارد، عضلاتش از تمرین های دیروز هنوز درد دارند، اما در ذهنش صدایی می گوید ا ...
صبحی را تصور کنید که تلویزیون روشن است و گوینده با صدایی جدی از تهدیدهای تازه، بحران های جهانی و آینده ای نامطمئن سخن می گوید. هم زمان در تلفن همراه، تبلیغی ظاهر می شود که وعده امنیت و آسایش می دهد اگر فقط محصولی خاص را بخریم. شاید فکر کنیم میان آن خبر و این تبلیغ ارتباطی نیست، ا ...
صبح های بسیاری را سراغ داریم که با صدای هشدار گوشی از خواب بیدار می شویم. هنوز نور کامل روز به اتاق نرسیده که ذهن، پیش از بدن بیدار می شود. اعلان ها، پیام ها، اخبار و وظایف کاری به صف ایستاده اند. بدن آرام است اما مغز، آماده جنگ است. حس می کنیم اگر چند دقیقه بی توجه باشیم، از دنی ...
در دهه 1950، وقتی نویسندگانی چون آیزاک آسیموف (Isaac Asimov) و آرتور سی کلارک (Arthur C. Clarke) قلم بر کاغذ می گذاشتند، فضا بیشتر شبیه یک استعاره بود تا یک مقصد. آنها آینده را نه به عنوان مقصدی برای مهاجرت، بلکه به عنوان صحنه ای برای اندیشیدن درباره انسانیت می دیدند. سیارات و ست ...